Blij met wol

In het tweede leerjaar leerde ik breien. Ik zat in een traditionele meisjesschool, begin jaren zeventig. De juf stond op een trede met de rug naar de klas en zwaaide boven haar hoofd met grote breinaalden en dikke, witte wol. 'Insteken, draad overslaan, doorhalen'. Monotoon galmden de instructies door de klas. Voor sommige klasgenootjes was dit pure horror, voor mij ging een wonderlijke wereld open. Ik vroeg wol en breinaalden aan de Sint en kreeg twee bollen turquoise en naalden nummer 6. Ik was gelukkig.

Een halve eeuw later word ik nog steeds blij van wollige garens, kleurige combinaties en uitdagende patronen. Maar in de plaats van in mijn eentje te zitten breien en te wachten op dat ene complimentje over een zelfgebreide muts of sjaal, wil ik mijn brei-avonturen delen met gelijkgezinden en leken inwijden in het plezier van de rechte en de averechte. 

Het is een plan waar ik al heel lang op zit te broeden. En kijk, ik heb de sprong gemaakt! Wees mild als ik al eens een steek laat vallen en enthousiast bij het opzetten van je eerste steken. Tot bij Les tricoteuses!

Els